Kardiomiopatie to choroby mięśnia serca o zróżnicowanej etiologii prowadzące do uszkodzenia serca i zaburzenia jego czynności. Wyróżnia się trzy rodzaje kardiomiopatii:

-rozstrzeniowa : dzieli się na pierwotną(jej przyczyna nie jest dokładnie poznana)i wtórną(powstaje na wskutek nadużywania alkoholu, zaburzeń hormonalnych oraz metabolicznych). Ten rodzaj kardiomiopatii częściej występuje u mężczyzn.

Objawy (zależą od stopnia pogorszenia kurczliwości serca):

-duszność, obrzęki stóp i podudzi, kaszel, ciężki oddech, kołatania serca, powiększenie wątroby i obwodu brzucha

Choroba może prowadzić do powstania niewydolności serca a w zaawansowanej postaci może istnieć konieczność przeszczepu serca. Badaniem prowadzącym do rozpoznania choroby jest USG serca. Precyzyjne rozpoznanie rodzaju kardiomiopatii możliwe jest za pomocą biopsji mięśnia serca.

Leczenie jest podobne do leczenia niewydolności serca.

-przerostowa: polega na nieprawidłowym przeroście mięśnia serca lewej komory serca. Tak przerosły mięśień serca może utrudniać przepływ krwi przez serce jest to wtedy kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu lewej komory serca. Przyczyna choroby ma podłoże genetyczne(rodzinne). Choroba występuje najczęściej u ludzi młodych i w średnim wieku, a także dzieci. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania USG serca. Pomocne może być również EKG oraz 24-godzinne monitorowanie EKG metodą Holtera.

Objawy to: omdlenia, zawroty głowy, kołatania serca, bóle w klatce piersiowej. Nie leczona kardiomiopatia może prowadzić do występowania niebezpiecznych dla życia zaburzeń rytmu serca i jest też jedną z przyczyn nagłych zgonów sercowych.

Leczenie: farmakologiczne (beta blokery), ablacja alkoholowa (zamknięcie alkoholem gałęzi septalnej tętnicy wieńcowej i w ten sposób zmniejszenie grubości przegrody międzykomorowej), operacyjne(nacięcie lub wycięcie przerosłej mięśniówki).

Pacjenci z kardiomiopatią przerostową powinni unikać dużych wysiłków fizycznych a zwłaszcza statycznych.

-restrykcyjna to choroba mięśnia sercowego przebiegająca z jego rozkurczową niewydolnością. Na skutek zmian chorobowych toczących się nie w samych kardiomiocytach, ale w przestrzeni pozakomórkowej dochodzi do upośledzenia relaksacji komór serca. Mięśniówka ścian jest prawidłowej grubości, objętość komór serca również nie odbiega od normy. Czynność kurczowa mięśnia sercowego może być prawidłowa . Upośledzony jest natomiast proces napełniania komór krwią, która zalega w przedsionkach, powodując ich znaczne poszerzenie. Z czasem może rozwinąć się nadciśnienie płucne.
Objawy odczuwalne dla chorego to zwykle duszność i spadek wydolności wysiłkowej. Z czasem pojawiają się zaburzenia rytmu serca, bardzo często migotanie przedsionków. Kardiomiopatia restrykcyjna może występować bez uchwytnej przyczyny (postać idiomatyczna). Kardiomiopatia restrykcyjna może także rozwinąć się na tle układowych chorób tkanki łącznej, cukrzycy, sarkoidozy, po radioterapii, na tle innych schorzeń serca (kardiomiopatia przerostowa, zapalenie wsierdzia).